Unieśmiertelnić ruch


Powiedzmy, że chcę zapamiętać sobie sposób wykonania danej figury na lodzie bądź w tańcu albo też nie chcę, by umknął mi sposób wykonania danego znaku migowego. Nie dysponuję kamerą, ani aparatem,  nie mogę więc nagrać, ani sfotografować klatka po klatce tego konkretnego i ulotnego ruchu. Mam przy sobie tylko kartkę i długopis. Aby ten ruch opisać, musiałabym użyć zbyt dużej ilości słów, a one i tak  nie odwzorowałyby  sposobu jego wykonania w 100 procentach precyzyjnie. Muszę też dodać, że nie umiem rysować. Czynność ta z resztą trwałaby zbyt długo, a zanotować ten ruch chcę szybko, póki mam go jeszcze przed oczami. Jak więc mam to zrobić? Zdaje się, że ta pani po prawej też nad tym myśli.

Valerie Sutton tancerka baletowa myślała, kombinowała i wymyśliła! System zapisu kroków i ruchów tanecznych (Dancewritting). Później dokonała jego modyfikacji na użytek utrwalania w wersji graficznej języka migowego (Signwritting), a także zapisu m.in. pantomimy, ćwiczeń łyżwiarskich czy języka ciała zwierząt. Największą popularność zyskał jednak Dance i Signwritting. Wszystkie wymienione notacje noszą tożsamą nazwę Sutton Movement Writing.

Muszę przyznać, że zapis, który wymyśliła Sutton wydaje się być dość skomplikowany, jeśli jednak uda się przebrnąć przez podstawowe zasady, później można dojść do niejakiej wprawy, pod warunkiem jednak, że będzie się ćwiczyć zapisywanie ruchów.Tu więcej w tym temacie: wskazówki, szczegóły czyli szeroko pojęta instrukcja obsługi.

Chyba w przypadku języka migowego suttonwritting jest bardziej przydatny, można potem bowiem komunikować się z pomocą takiego zapisu. Jeśli chodzi o kroki taneczne – musi zadziałać wyobraźnia. Nie powinno też być problemu przy rozszyfrowaniu niektórych odpowiedników tanecznych figur, jeśli się je kiedykolwiek wykonywało lub chociażby widziało jak ktoś je wykonuje.  Chodzi o to wyobrażenie 🙂 żeby odróżnić, która kreska oznacza nogę, która symbolizuje rękę itp.

Uwiecznić migi…

Można stwierdzić, że tak jak słowo w języku polskim jest ciągiem następujących po sobie spółgłosek i samogłosek, tak i znak wykonywany w języku migowym składa się z segmentów wykonywanych w określony sposób ruchów i zatrzymań.  Słowo można zapisać za pomocą liter a ruch dłoni towarzyszący wykonaniu znaku migowego? No właśnie…

 Najpierw SignWriting był używany tylko przez duńskich naukowców, w późniejszym czasie zaczęli się nim interesować inni badacze i środowiska głuchych, szczególnie w Stanach Zjednoczonych. W 1986 roku powstał program komputerowy umożliwiający pisanie w SignWritingu pry pomocy klawiatury. Z czasem zaczęto publikować bajki dla dzieci i elementarze zapisywane tą metodą.

układy rąk

układy rąk i ich odpowiedniki w signwrittingu

Oprócz tego wydawany był w nim (oraz w języku angielskim) specjalny periodyk The SignWriter Newspaper. W 2001 roku podczas Narodowego Stowarzyszenia Głuchych w Brazylii, głosowano za przyjęciem tej metody w zapisie brazylijskiego języka migowego, spowodowało to, że SignWritingu zaczęto nauczać we wszystkich brazylijskich szkołach dla głuchych. Obecnie jest on zaadaptowany do języków migowych dwudziestu siedmiu państw. Niestety, nie ma jeszcze w pełni opracowanego SignWritingu dla Polskiego Języka Migowego. Wśród polskich głuchych nie cieszy się on dużą popularnością. Kraje, w których wykorzystuje się tę metodę zapisu to m.in. Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Hiszpania, Francja, Włochy, Norwegia, Portugalia, Japonia i Irlandia.

Zapis SignWriting znaków Polskiego Języka Migowego oznaczających radość

Zapis SignWriting znaków Polskiego Języka Migowego oznaczających radość

Co ciekawe, w SignWritingu można pisać od lewej do prawej, ale najpopularniejszym sposobem jest zapis z góry na dół, ponieważ przypomina to odczytywanie klatek filmu. W zapisie uwzględnia się układ rąk, jak również ich ruch a tam, gdzie to konieczne – mimikę twarzy. Każde ułożenie palców i ręki w stosunku do przestrzeni bądź osoby jest odzwierciedlone przy pomocy odpowiednego znaku graficznego.

Więcej o Signwrittingu w artykule Lucyny Długołęckiej dostępnym pod tym adresem.

Trochę bardziej skomplikowany wydaje się być tzw. zapis gestograficzny, wykorzystujący w swojej początkowej postaci znaki występujące w klasycznej maszynie do pisania. Został on opracowany w 1986 roku przez Bogdana Szczepankowskiego. Dwa lata później podczas prac nad stworzeniem programu tłumaczącego na język migowy w Instytucie Politechniki Śląskiej w Gliwicach niezbędna okazała się zmiana znaków na te, dostępne z klawiatury komputerowej. W ulepszonym zapisie gestograficznym używa się znaków wielkich i małych liter, znaków cyfr arabskich i rzymskich, znaków interpunkcyjnych. Zapis gestograficzny ma na uwadze wszystkie cechy dystynktywne znaków migowych czyli układ palców rąk, pozycję rąk, położenie rąk w stosunku do ciała i do siebie, kierunek i sposób wykonania ruchu.

Przykładowo,

gestogram opisujący znak migowy lubić wygląda tak:
PBk:52k+#II-#@

Wygląda trochę odstraszająco, ale sprawdza się w podręcznikach do nauki języka migowego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *