Łyżwiarstwo synchroniczne

Łyżwiarstwo Synchroniczne - historia dyscypliny

18 Lutego 2015

Pierwszy zespół łyżwiarstwa synchronicznego założył niejaki Richard Porter w roku 1956. Grupa łyżwiarska zapewniała wówczas widzom rozrywkę w czasie przerw meczów rozgrywanych przed drużynę hokejową Uniwersytetu w Michigan. Na początku ta odmiana łyżwiarstwa była nazywana precyzyjną jazdą na łyżwach, dopiero po jakimś czasie zyskała ona miano jazdy synchronicznej. 


Od precyzji do synchronu, od The Rockettes do The Hockettes!

Pierwsze wystąpienia łyżwiarek przywodziły na myśl pokazy tańca słynnej grupy tanecznej The Rockettes. Tancerki z The Rockettes słynęły z bardzo długich nóg, a wręcz legendarnym stał się tak zwany eye-high kick routine. Był to układ taneczny, który dziewczęta wykonywały na zakończenie każdego show. Polegał na bardzo wysokim rytmicznym unoszeniu nóg przez gibkie tancerki, tak aby stopy każdej z nich tworzyły idealną równą linię poziomą. Nie mylić z kankanem! Ich styl był mieszanką tańca współczesnego i klasycznego baletu, jednak kobiety rozpaczliwie pragnące dostać się do The Rockettes musiały wykazać się podczas nowojorskich castingów znajomością kilku gatunków tańca m.in. baletu, jazzu i tańca nowoczesnego. Łyżwiarki wprawdzie też są bardzo rozciągnięte, ale aby dołączyć do drużyny łyżwiarstwa synchronicznego oprócz dobrej kondycji fizycznej należałoby się raczej wykazać wysokimi umiejętnościami łyżwiarskimi z dużym naciskiem na kroczki i zmiany krawędzi.
 



Nazwa pierwszej grupy łyżwiarskiej The Hockettes powstała więc przypuszczalnie z połączenia słowa hockey i The Rockettes, a Portera szybko okrzyknięto ojcem łyżwiarstwa synchronicznego. W ciągu lat siedemdziesiątych zainteresowanie tym sportem znacznie wzrosło. Okazała się ona być niezwykle widowiskowa i przyciągała na trybuny rzesze miłośników łyżwiarskich pokazów. Z sezonu na sezon powstawało coraz więcej zespołów tworzących kreatywne i innowacyjne ewolucje na tafli. Znacznie urosły w siłę podstawowe umiejętności jazdy na łyżwach, wykonywano nowe i bardziej wyrafinowane, zwinne manewry z większej prędkości. Z uwagi na duże zainteresowanie łyżwiarstwem synchronicznym w Ameryce Północnej, w marcu 1976 odbył się pierwszy oficjalny międzynarodowy konkurs w tej dyscyplinie między kanadyjskim i amerykańskim zespołem z Michigan. Wraz z internacjonalizacją tego sportu znacznie wzrósł nacisk na ulepszanie szybkości jazdy i umiejętności łyżwiarskich. Doskonalono elementy takie jak: skoki, spirale, piruety i podnoszenia, które nie były początkowo dozwolone na zawodach.


Synchron współcześnie

Dziś w łyżwiarstwie synchronicznym występuje bardzo mało spiral, piruetów i skoków (są one raczej sporadycznie wykonywane przez część drużyny w tzw. izolacji). Kluczowymi elementami są za to kroki i przejścia. Formacje synchroniczne skupiają się także na tzw. kołach, liniach, blokach, młynach i intersekcjach. Formacja synchroniczna liczy 16, 12 lub 8 zawodniczek wykonujących na lodzie skrupulatnie przygotowany wcześniej układ taneczny. Pierwsze oficjalne Mistrzostwa Świata w Łyżwiarstwie Synchronicznym miały miejsce w 2000 roku. Na Igrzyskach Olimpijskich jest ono jak dotąd wyłącznie dyscypliną pokazową, jednak oczekuje się włączenia tej konkurencji w poczet dyscyplin olimpijskich.

Ramię w ramię…

Jazda na łyżwach w pojedynkę to już nie lada na wyzwanie, a co kiedy trzeba wspólnie, równo i czysto wykonać wszystkie zaplanowane elementy? Fenomen… zwłaszcza, że poziom umiejętności grupy chyba nigdy nie jest idealnie równy. Zgranie, zaufanie, ciężka praca, dobry trener – to chyba dobry przepis na pomyślną współpracę i gwarancję sukcesu wypracowanego w synchronicznej jeździe na łyżwach. Ramię w ramię…